یادداشت اول
انسان گاهی اوقات یه سری تصمیم هایی میگیره که برخلاف جهت اون آینده ایه که اطرافیان، دوستان وآشناها و.... واسش تصور میکنن اما دونستن این نکته واسه هر کسی از نون شب هم واجب تره که ای انسان اگه خودت رو بشناسی انگار بزرگترین قله رو تو زندگیت فتح کردی. گاهی اوقات فکر می کنیم خودمون رو میشناسیم اما در واقع این طور نیست ما عادت کردیم زندگیمون روشبیه یه فیلم ببینیم و خودمون رو بازیگر نقش اول اون ومدام شناختن خودمون رو و زندگیمون رو بازی کنیم در صورتی که باید بفهمیم ما برای بازیگری خلق نشدیم اصلا وقتی برای بازیگری نداریم ما برای این خلق شدیم تا در این دنیا در مقابل چندین امتحان قرار بگیریم و عیارمون در این امتحانات مشخص بشه و بفهمیم چند مرده حلاجیم.وباید بدونیم لازمه موفقیت در این امتحانات اینه که:1- خودت رو بشناسی(یعنی بدونی سر جلسه امتحان دیگه نمیشه نقش شاگرد زرنگ ها رو بازی کرد اینجا خودتی و برگه امتحان و اون مقدار دانشی که با خودت داری پس تو برای قبول شدن در این امتحان باید دانشت رو بالا ببری) و2- اینکه معلمت رو بشناسی(اون معلمی که من و تو رو امتحان میکنه در این سوال که عمرت رو در چه راهی صرف کردی؟ به هیچ وجه کوتاه نمیاد یادت باشه اگه این سوال رو درست جواب بدی نمره قبولی رو میگیری اگر هم نه که .....).پس بهتره خودت رو بشناسی و بهترین مسیری رو که میخوای درش قدم بگذاری روانتخاب کنی بعد ببینی اون چیزی که دوستات و یا فامیلت واست تصور میکنن با این دو اصل مطابقت میکنه اگه مطابقت میکنه که مشکلی نداری اگه نمیکنه باید اینقدر این دوتا اصل(1-شناختن خود 2-انتخاب بهترین مسیر) واست مهم باشه و اینقدر اعتماد به نفس داشته باشی که صبورانه از کنار مخالفت های اطرافیانت که بعضا خیلی هم واست محترمن بگذری که توکل به خدا در شروع گام برداشتن دراین مسیری که انتخاب کردی(که لازمه قبول شدن در امتحان اینکه بهترین مسیر رو انتخاب کرده باشی)مهمترین اصله و عامل اصلیه قوت قلبه و لازمه ی دوم برای پیمودن این مسیر ثبات در قدمه.به امید موفقیت همه ما در امتحاناتی که در زندگیمون هر روز و هر ساعت و هر دقیقه و هر لحظه درش قرار داریم.
این مقدمه رو گفتم که بدونید برای زندگیه آیندم بهتریم مسیر رو انتخاب کردم و امروز که 15 شهریوره 13 روز از زندگیه طلبگیم رو پشت سر میگذارم یعنی آره من الآن 13 روزه طلبه ام این بهترین انتخاب در عمرم بوده آرمان هایی دارم که باید به اونها برسم(که ان شاءالله به تفصیل در یادداشت های آینده بیان خواهم کرد).
این شخصیت یک آرمان بزرگه خیلی بزرگ
(این تصویر صرفا برای تزیین این نوشته به کار رفته است)
اما گفتن این نکته رو خالی از لطف نمیدونم که:انتخاب این مسیر نه به دلیل فضای معنوی و روحانی و ازاین جور حرفهاست که متاسفانه عده ای فکر میکنن در حوزه حاکمه و متاسفانه بیش از 80 درصد اون دوستانی که وارد حوزه ی علمیه میشن به این دلیله وبرای رسیدن به این فضا و زهد(البته زهدی که این دوستان پیرامونش حرف میزنن با زهد حاکم بر رفتار ائمه از زمین تا آسمون توفیر داره) و گوشه نشینی و از این جور اعمال نه چندان مفید، که این اتفاق منجر میشه این افراد متاسفانه در آینده سود چندانی واسه ی جامعه نداشته باشن.پس اول خواهش میکنم نظرتون رو بگید و دوم منتظر شنیدن آرمانهام و استدلال هام باشید و ان شاءالله اونها رو به نقد بگذارید.عزیزی میگفت:آدم ها همینجوری همه چیز رو حاضر و آماده میخرن اما چون مغازه ای وجود نداره که دوست معامله کنه آدم ها مانده اند بی دوست اما تو اگر دوست می خواهی مرا اهلی کن.اهلی کردن یعنی چه؟ یعنی ایجاد علاقه کردن این چیزیست که این روزها به کلی فراموش شده.راهش چیست؟ باید صبور باشی خیلی صبور.
همدمی کو که بیاید باهم باده را سر بکشیم؟
(این تصویر صرفا برای تزیین این نوشته به کار رفته است)
سال قبل در این روزها یعنی 15 تا 19 شهریور ماه مهمون خونه ی خدا بودم و امسال هم درست در همین ایام برای دومین بار در یکماه گذشته مهمون امام رضا از حرم آقا کلید مدینه و مکه رو گرفتم. یعنی میشه سال دیگه دوباره همین ایام حرم نبوی باشم؟امام رضاست کارش نشد نداره وقتی بخواد میشه.....................
(این تصویر صرفا برای تزیین این نوشته به کار رفته است)
دعا گوی همگی هستم
خدایا شکرت
یاحق
